Olabildiğince abartısız , duyguların dahi belli yerler dışında böyle bir şekilde sunulması – ki oldukça irrasyonel biçimde tezahür ediyor filmde- klasik film izleyicisine garip gelebiliyor. Çünkü alışılagelmiş bir izleme geçmişi olan ‘klasik’ seyirci kolayca özdeşlik kurmak istiyor ancak bu filmde buna yer yok… Demirkubuz yargılamaların ve özdeşliğin ötesine taşıyabiliyor seyirciyi , izlerken film mi izliyorum belgesel mi ? gibisinden sorularla ,seyirci hep düşünüyor , ve boşlukta geziyor…. Film bu bakımdan kıymetli bir deneyim sunuyor seyirciye son olarak finalde de boşlukta kalan seyirci, sorduğu sorularla birlikte boşluğun büyüklüğü karşısında düşünmeye devam ediyor….