Sovyet yönetmen Mikhail Kalatozov’un 1964 yapımı başyapıtı “Ben Küba” (Soy Cuba) 1959’daki Küba Devrimi öncesinde geçen dört farklı hikaye üzerinden bir ulusun halk devrimine giden coşkulu yolculuğuna tanıklık ederken, Carlos Fariñas’ın müzikleri ve Sergei Urusevsky’nin devrimci kamerasıyla da efsanevi sayılıyor. Altın Palmiye ödüllü “The Cranes Are Flying- Leylekler Uçarken” (1957) filmiyle tanınan Mikhail Kalatozov’un yönettiği ve senaryosunu Rus şair Yevgeny Yevtushenko ile Pineda Barnet’in birlikte yazdığı “Ben Küba”, Avrupa’nın en eski film stüdyolarından Mosfilm’in yapımcılığında ve Sovyetler Birliği ile Küba’nın desteğiyle çekildi.

1959’daki Küba devrimi öncesinde geçen ve bir ulusun halk devrimine giden coşkulu yolculuğunun tanıklığını yapan film, dört farklı hikaye üzerinden toplumsal ve kültürel çatışmaları anlatıyor. Kendini ‘Küba’ olarak tanıtan bir kadının ağzından dinlediğimiz bu dört hikaye, Havana’daki lüks gece kulüplerinden şehrin yoksul gecekondu bölgelerine, caddelerde acımasızca bastırılan öğrenci protestolarından kırsaldaki devrimcilerin hareketine uzanan benzersiz bir Castro öncesi Küba panoraması sunuyor.
Carlos Fariñas’ın müzikleri ve tek plan sekanslarıyla birçok yönetmene ilham kaynağı olan “Ben Küba”, görüntü yönetmeni Sergei Urusevsky’nin sinemanın teknik sınırlarını zorlayan kamerasıyla da efsanevi sayılıyor. Geniş açılı lensler, halüsinatif ve akrobatik kamera hareketleri ve yerçekimine meydan okuyan imkansız açılarıyla film, sinema dilini yeniden tanımlayan bir estetik anlayış sunuyor.
1964’te beklediği ilgiyi göremeyip uzun süre raflarda kaybolan “Ben Küba”, 1992’de ABD’li yönetmenler Martin Scorsese’nin keşfi ve Francis Ford Coppola’nın çabalarıyla yeniden gün yüzüne çıkarılmıştı. 1993’te San Francisco Uluslararası Film Festivali’nde gösterildiğinde dakikalarca ayakta alkışlanan filmin, ses ve görüntü olarak kusursuz bulunan 4K restorasyon kopyası ise 2019 yılında tamamlandı.