Maalesef böyle erkekler her gün bu ülkede kadınlara tecavüz ediyor ya da kafalarını kesip çöpe atıyor, boğazlıyor, kurşun yağmuruna tutuyor, bıçaklıyor, canlı canlı yakıyor. Evet, abartı değil. İstatistiksel olarak her gün şaşmadan bir kadının yaşamına son veriyor bu zihniyetteki erkekler. Son veremeyenler de ya özel hayatını internette deşifre ederek kin kusuyor ya da sahte e-postalarla bilgisayarına girmeye çalışıyor, her gün rahatsız edemedikleri bir başka şehre ya da ülkeye taşındığınızda. Etrafınıza sorun, bir erkek tarafından sözlü ya da fiziksel olarak taciz edilmemiş tek bir kadın yoktur şu gezegende. Eğitimlisi de eğitimsizi de cehenneme çeviriyor hayatını ”ya benimsin ya da toprağınsın” minvalinde, kadını sahip olunacak bir eşya olarak gören, saplantılı arabesk söylemleri ile. İşin en kötü yanı ise; oyuncağı elinden alınmış, zeka ve ahlak yetileri gelişmemiş bir çocuk şımarıklığı ile bunu en doğal hakları olarak görüyorlar. Öncelikle bunun adı aşk değil. Bildiğin tedavi edilmesi gereken bir ruh hastalığı. Bilhassa bu ülkede, acilen hem anne hem de baba olarak yetiştirme tarzımı değiştirmemiz, kadınların erkeğe tabi kılınan bir tarla değil, bağımsız birer birey olduklarını çocukluktan itibaren erkeklere öğretmemiz gerekiyor. Uzun sözün kısası bir tacizci, tecavüzcü için zerre üzülmedim şahsen. Herhalde ben başka bir film izledim, ondan olsa gerek.