cok iyi bir film. hikaye sonuc odakli ilerlemiyor, karakterler gecmisleriyle-kendileriyle mucadele icinde ve sonda hepsi bir anlamda kendileriyle yuzlesiyorlar, lakin bu yuzlesme yine sonuc odakli olmuyor. anlatim cok basarili. 1 kelimesini iki turlu yaza biliriz; 1 ve bir. zannimca burada harltey “bir”- i tercih ediyor. bu arada isabelle huppert-e neden hep bakire karakteri veriyorlar anlamis degilim)) bu akimi da baslatan galibe hartley 🙂