Henüz nisan ayındayız ama bu filmin bu yıl izlediğim en iyi film olduğuna eminim, buna rağmen arthouse sinema seyircileri için bile olsa bu filmi çoğu kişiye öner(e)mem. Nedeni ise filmin formalizmi.

“Bu, geçmiş kolonyalizm üzerine bir özür ilanı veya potansiyel sonuçları üzerine bir uyarı değildir. Bu film, mevcut sonuçların sakınılmaz boşluğu ve ilerideki devamlılıkları/kalıcılıkları hakkındadır. Ve formalizmi; (sadece benim için) zaman içinde gelişeceğini düşündüğüm zarif, üzücü, tavsiye edilmesi zor bir deneyim yaratıyor.”

Filmin formalizmi ise sessel imge ile görsel imge arasındaki bağlantıyı koparmak. Filme ‘sessel-görsel’in kasıtlı asenkronizasyonu hakim. Duras Teyzem yine harika iş çıkarmış.