Yanliş anlaşılmak istemem, Film içinde türden türe geçen, ucu yoruma açik finaller, düşündürten, kafa kurcalatan metaforik uslup tam da kalemimdir. Ancak Titane bambaşka formülize edilmiş bir film.
Ilk bölüm/perde de film sardı, ilgim arttı. Süper stilize erotik slasher arti karamizah unsurlarıyla, dinamik temposuyla gayet etkileyiciyken…birden ,(Ampül yandı) ve saptık o yoldan dönmemek üzere birden…body horror kisvesi altinda damar psikolojik drama dönüştü.
Türden türe geçiş daha mesaj tutarliligi açisindan uyumlu, organik, lineer olsa ve finalde parçalar yerine otursa veya izleyicinin parçalari yerine oturtabileceği versiyonlara ucu açık bitse eyvallah.

Ama hayir…yönetmen iki türü (sembolik anlatimiyla birlikte) üst üste (juxtapose yani hani iki eskizi üst üste koyar, bir ana şekil üzerinden çizermişcesine) geçirmek suretiyle, istediği mesajları aktarmayı başaramadı.

Ilk filmi Raw ki çok beğenmiştim; bu hayalkirikligi yaratti. Hele Altın Palmiye kazanması, Cannes’ın en prestijli ödülüne güvenimi sarstı. Paul Verhoeven ‘ın ‘Bernadetta’ filmi almaliydi.

4 puani: Agatha”nın bu ilk uzun metrajlı filmindeki üstün başarısına, Gõrüntü yönetmeni, kostum ve özel efektlere verdim. Cronenberg’ün Crash filmini andirsa da tirnaği olamaz.