Yıllar önce İstanbul film festivalinde tıklım tıklım dolu salonun filmin daha yarısında 3’de 2’sinin boşaldığına, sinamadaki yer göstericilerin bile gösterim sırasında ikide bir salona girip gülerek dışarı çıkmalarına tanık oldum. Ben de daha çok masmavi ekrana odaklanamayıp salon içinde yaşanan olayları seyretmeye koyuldum. Derek Jarman usta belki de salondaki insanların tepkileriyle interaktif bir sinema filmi yapmayı başarmış diye düşünüyorum şu anda. Film çıkışı sonrası standa satılan Blue kitabını alıp okuyarak aslında yaşamaya dair ne güzel şeyler söylediğini anlayabildim. Jarman’ın ölümü sonrası hem film biletini hem de kitabını satarak sistemin durumdan yararlanıp iki taşla bir kuş vurabildiğini de görmek ayrı bir ironi…