bu filmi 2 gün önce izledim ve o günden beri aklımda burda görünce yazmak istedim.hani bir film bittikten sonra da hala aklınızı kurcalıyor ve düşündürüyorsa iyidir diye(bana çok olmuyor)ya çok vurucu ve sarsıcı bir film.yaptıgınız ve yapmadığınız şeylerin bedeli,utanç,pişmanlık,kefaret,fiziksel ve egosal dürtüler ve geri dönüşü olmayan yıkımlar üzerine…bu filmdeki oyunculuğa da şapka çıkarılır ayrıca.daha çok şey de yazılır film üstüne düşündükçe öyle bir film.öfke,kendine ve başkalarına(ama en çok kendine)acı çektirme,kadınsal dürtüler ve bastıramadıklarımızla ilgili ayrıca küçümsenme ve yok saymanın önce begenilip takdir edilip sonra da görünmez kılınmanın yarattıgı tahribat da var ve anlatılanlar çarpıp ve yadırganabilir şeyler ama samimiyet etkiliyor.ayrıca belkide birinden ilk defa bu kadar yakınlık görmek ve güvenini kazanıp gardını indirmek ve sonrasında yaşananların herkes için çok zor ve üzücü olması.oğlanın yaşadığı ilikinin fiziksel ve ruhsal yogunluğunun hem yaşanılan kişi hem de yaş bakımından kaldırılamayacak oluşu filan.bir film izlerken karakterlere ve olaylara ahlaki yaklaşımını sorgulayabiliriz ve yanlış gelen şeyler olur bunlar gayet normal ama ahlakçılık taslamak başka birşey o seyir zevkini de azaltan birşey.ben de tek bir sahneyi gereksiz buldum ve rahatsız oldum ya da gereksizlik demeyelim de daha farklı olabilirdi ama film çok çok iyi.