Amerikan Karşıtı Faaliyetleri İzleme Komitesi (HUAC) tarafından soruşturulurken ülkesini terkeden ve Fransa’ya yerleşen Amerikalı yönetmen Jules Dassin’in Fransa’da çektiği ilk, Avrupa’da çektiği ikinci filmdir. (Bundan önce de 1950’de İngiltere’de Night and the City’yi yönetmişti). Filmin senaryosunu da Auguste Le Breton’un 1954 tarihli aynı adlı romanından René Wheeler ve bizzat yazarın kendisiyle birlikte uyarlayıp yazan Jules Dassin’in filmde önemlice bir de rolü vardır. Diğer önemli rollerini Jean Servais, Carl Möhner, Robert Manuel ve Robert Hossein’in paylaştıkları filmde İzmir doğumlu aktris Magali Noël de rol almaktadır. Filmin siyah beyaz görüntülerini Philippe Agostini çekmiş, özgün müziğini Georges Auric bestelemiştir. Bir soygun gerilim filmi olan “Rififi”, eleştirmenler ve sinema otoriteleri tarafından Fransız kara filminin en iyi örneklerinden biri olarak değerlendirilmektedir. Soygunun en ince ayrıntılarına kadar gösterildiği ve hemen hemen hiçbir konuşmanın geçmediği, müziğin bile kullanılmadığı, yarım saat kadar süren nefes kesici soygun sahnesinin bir benzeri, 1964 yılında yine Dassin’in yönettiği ve çekimleri Türkiye’de gerçekleştirilen Topkapı filminde bir kez daha kullanılmıştır. Oldukça düşük bir bütçeyle tamamlanan bu gangster filmi, bir soygunu adeta bir el kitabı yazar gibi çok ince detaylarıyla gösterdiği, ayrıca özellikle ikinci bölümünde yoğun bir biçimde aşırı şiddet sahnelerine yer verdiği için bazı ülkelerin sansürüne takılmıştı. Filmle aynı adı taşıyan (La chanson “Le Rififi”) şarkıyı filmde İzmir doğumlu Fransız aktris – şarkıcı Magali Noël seslendirir. ——– Fransız argo kelimesi “Rififi” sorun/şiddet içeren çatışma/acımasız bir güç gösterisi olarak tanımlanır, genellikle göğüs şişirme ve kabadayıların ve Paris’in suç unsuru kişiler tarafından maço sert adam duruşuna atıfta bulunur.—–Yazar/yönetmen Jules Dassin, Cesar’ı sadece işe alınan oyuncunun çekimlerden hemen önce sözleşme sorunlarıyla karşılaşması nedeniyle canlandırdı.——Film son derece küçük bir bütçeyle yapıldı (o kadar küçük ki Jules Dassin, miktarı söylediğinde insanların kendisine inanmadığını iddia ediyor), bu yüzden prodüksiyon için çok sayıda çaresiz (kendisi dahil) veya deneyimsiz insan tutuldu.—–Soygun sırasında çalınan mücevherler, polis tarafından korunmak şartıyla kuyumcu Jean Dusausoy tarafından ödünç verilen gerçek mücevherlerdi.——-Koyu grilerin en açık olduğu karanlık ve kasvetli bir filmi hedefleyen Jules Dassin, güzel güneşli günlerde film çekmeyi reddetti. Bu, kuşkusuz gereksiz gördükleri uzun çekimler nedeniyle, yapımcılar arasında büyük bir hayal kırıklığına neden oldu.—-Filmdeki kulüp olan L’Age D’or, adını Luis Buñuel’in aynı adlı filminden almıştır. Yapım tasarımcısı Alexandre Trauner her iki filmde de çalıştı.—–Rififi’nin soygun sahnesi gerçek bir hırsızlığa dayanıyordu. —-Meksikalı yetkililer, gösterilenlere benzer yöntemlerle birden fazla hırsızlık yapılmasının ardından filmi sinemalardan kaldırdı.——Jules Dassin, Auguste Le Breton’un romanını bir soygun hikayesine indirgedi (ki bu gerçek hikayenin sadece küçük bir kısmıydı). Le Breton çileden çıktı ve Dassin’e geldi ve “Kitabım nerede?” diye sordu. Dassin durumu ona açıkladı ama Le Breton onu duymazdan geldi ve “Kitabım nerede?” diye tekrarladı. Sonrasında bir tabanca çekip tehdit olarak masaya koydu. Dassin, böyle bir konuda şiddet tehdidinin ve Le Breton’un ortaya çıkmasının o kadar gülünç olduğunu ve gülmekten kırıldığını iddia eder. Le Breton daha sonra güldü ve iş tatlıya bağlandı ve film boyunca ikisi iyi anlaştı.