ilk başta çok amatör ve egreti geliyor yer yer canlandırma havası gibi ama ikinci yarıda çok etkileyici oluyor ve dramatik yapısının saglamlığıyla içinize oturmaya başlıyor ve bu tarz filmlerin ve dogma tarzının en iyi yanlarından biri savunmasız adeta kendini soyutlarcasına ve acı çekerken bir nevi haz duyarcasına oynamak ve bunu izleyiciye yansıtmak sanırım.filmde de bazı şeylerin üstünde duruluyor seni en anlamıcagını düşündüğün kişinin belkide seni en iyi anlıcağı kişi olabileceği bir anın geldiği ve sadece derinden acı çeken iki kişi olduğunda duvarların yıkılabileceği veya aynı sebepten dolayı arana mesafe koyulabileceği gibi.veya halin vaktin iyiyken bir şeylere(burada tanrı diyebiliriz)inanabilirliğinin ve tırnak içinde kanabilirliğinin daha kolay olması ama bir şekilde önyargıyla yaklaştığın insanların ucundan kıyısından ruh haline yaklaştığında inançlarını sorgulaman gibi.ilk 45 dakikasında açıkçası baydığım ve sıkıldığım film son 50 dakikasında bunları hissettirdi.izlemesi zor bir film ama akımın teknik görüntüsü ve işleyişi ve konunun ağırlığı dolayısıyla.