Naoko Ogigami’nin izlediğim üçüncü filmi oldu megane.Öncelikle söylemek isterim ki;Ogigami’nin sineması oldukça naif ve planlanmamış bir sadelik içeriyor.
Yönetmen genel olarak anlattığı hikayelerle yalnızlık temasını aşırıya kaçmadan,yersiz dramatize diyaloglardan uzak tutarak,içsel bir anlatımı seyirciye anlatıyor.Durağan ve zor akıyormuş hissi veren anlatım tarzıyla aslında insanların hiç de birbirlerinden farklı olmadıklarını,ayrı coğrafyalar da da yaşasak,aynı acılardan,aynı hayal kırıklıklarından,aynı hislerden bir bütün olduğumuzun farkına varıyoruz.Umudun ya da insana özgü bütün soyut kavramların belirli bir düzlemi yok.İnsanca ve iyiliği arayarak bir ömür geçirmek se gayemiz,ne mutlu bizlere…Aşk hep peşimizde.