Film, Yasujirô Ozu’nun “ev” stüdyosu Shochiku dışında bir Japon stüdyosu için yaptığı üç filmden ilki. (Diğer iki Ozu filmi Ukikusa (1959) (Daiei için) ve sondan bir önceki filmi Kohayagawa-ke no aki (1961) (Toho için) idi.)

Munekata Kyôdai, serileştirilmiş bir romana (Jirô Osaragi tarafından yazılmış) dayanan tek Ozu filmidir. Bu tür romanları beyazperdeye uyarlamak o zamanlar Japon sinemasında yaygın bir uygulamaydı. Yönetmen daha sonra bu tür çalışmaların adaptasyon sürecini zor bulduğunu söylemiştir. Ozu’nun pratiği, orijinal senaryolar yaratmaktı (1948’den sonra her zaman senaryoları Kôgo Noda ile birlikte yazmıştır), böylece bu senaryoları çeşitli karakterler için aklındaki belirli oyunculara göre uyarlayabilirdi. Ancak, romandaki karakterler zaten var olduğundan, Ozu kendisine ait olmayan bir anlayışa uygun oyuncular bulmak zorundaydı ve bunu bir olumsuzluk olarak görmüştür. Bu durum, bu filmin Ozu’nun savaş sonrası filmleri arasında en az itibar görenlerden biri olmasının bir nedeni olabilir.
Film, Kinema Junpo film dergisi tarafından düzenlenen yıllık eleştirmenler anketinde 1950’nin en iyi yedinci Japon filmi seçilmiştir.
Filmin baş rol oyuncusu yıldız aktris Kinuyo Tanaka’nın aylarca süren Amerika ziyaretinden sonra yaptığı ilk filmdi. İddiaya göre, Hollywood oyuncularıyla geçirdiği zamanlarda oyunculukla ilgili yeni fikirler kazanan Tanaka, yönetmeni Ozu ile bunları paylaşma heyecanıyla doluydu. Oyunculukla ilgili kendi çok güçlü (ve Hollywood’a hiç benzemeyen) fikirlerine sahip olan ikinci oyuncunun (Hideko Takamine) bundan memnun olmadığı ve çekimler sırasında iki oyuncunun arasındaki ilişkilerin bu nedenle biraz gergin olduğu söylenmektedir.
Aktris Kinuyo Tanaka gibi yıldız bir oyuncu için tasarlanmış olmasına rağmen, kahramanın işsiz, alkolik kocasını oynayan aktör Sô Yamamura, filmdeki oyunculuğu ile 1950’nin En İyi Erkek Oyuncusu seçilirken oyuncu kadrosunun ödül alan tek üyesiydi. Sô Yamamura, Blue Ribbon Ödülleri ve aynı zamanda (kafa karıştırıcı bir şekilde) Mainichi Film Concours tarafından 1950’nin En İyi Yardımcı Erkek Oyuncusu olarak da ödül aldı.
Filmde işletilen filmin bazı kişiliklerini ortaya koyan bir alıntı (El Quijote’den- Don Kişot) görülebilir:
“Bazen içmek için bir nedenim vardır, bazen nedensiz de içerim” Ozu bu alıntıyı Shukujo Wa Nani o Wasureta Ka- HANIMEFENDİ NEYİ UNUTTU? 1937 filminde de kullanmıştır.————————————

BU BÖLÜM SPOİLER İÇERMEKTEDİR.———————————————

Film yoğun bir şekilde 2. Dünya Savaşı sonrası değişen Japonya toplumsal yapısını göstermektedir. Biri geleneksel, diğeri modern gibi görünen 2 kızkardeşin ilişkileri ve onların çevreleriyle ilişkileri üzerinden değişen yapı resmedilmektedir. Kıyafetler, ikili ilişkilerde Japon kültüründen farklı davranışlar, İngilizcenin günlük hayata girişi vb konular filmde özellikle bir çok yerde karşımıza çıkmaktadır. Film aynı zamanda değişen toplum yapısında güçlü kadın temasını da öne çıkarmaktadır. Geleneksel yapıya ters düşmesine rağmen ailenin geçimini sağlayarak geleneksel yapıyı temsil eden abla ile kıyafetleri ile batılı, sigara- içki içen, erkek baskısına karşı olan kızkardeşin ilişkileri değişen Japon toplumunun aynası gibidir. Filmin finalinde geleneksel ve modern birlikte yeni toplumun inşası için (eskiyi temsil eden tapınak bölgesinde) dimdik yürürler.