(2. parça)
11.06: Yaşasın demokrasi!
11.08: Kahrolsun faşizm! Kahrolsun monarşistler!
17.08: Işığı görmeye yeni başlıyorum.
17.23: Tatlım seni çok seviyorum.
17.28: Bebeğim seni seviyorum.
20.44-22.53: İç savaşın başından beri sağ partiler ve ayrıcalıklı sınıf, yabancı güçlerin uşaklığını yaptı. Gizli anlaşma içinde hareket ederek halkı ayaklar altına aldılar. Ülkede iktidarı ele geçirdiler ve kendi güçlerini yoksulları ezmek için kullandılar. Cezai yöntemlerle hareket ederek ve suç yapılarına güvenerek, ”zafere giden yolda her şey mübahtır” anlayışıyla gücü ellerinde tuttular ve 1961 seçimlerinde usulsüzlük yapıldığını bile reddettiler. Buna karşılık demokratik fikirli insanlar isyan etti ve ulusal özgürlük için savaşmaya başladı. Bu mücadelede zafer nihayet 16 Şubat 1964’te kazanıldı ve insanlar kendilerine bir hedef koydu: Kendi özerkliklerini tekrar kazanmak. Kendi içinden ihanete uğramasına rağmen yine de demokrasi kazandı. Destek vermek isteyen aşırı-sol, çökmekte olan devlet yönetimine karşı küllerinden doğdu ve yeniden güçlendi. Daha sonra 15 Temmuz 1965’te monarşinin restorasyonu başladı. Bu restorasyon tamamen anti-demokratikti. 16 Şubat 1964’te seçilen hükümet silahlı mücadele yoluyla iktidara geldi. Seçimlerde, sağcı ”meşru” haydutlar yine tek başına iktidar oldu. Halkın iradesine darbe vuran bu anti-demokratik hareket insanları yeni bir ayaklanmaya sevk etti ve mücadeleyi sokaklara taşıdı. İnsanların inanılmaz çabaları sayesinde çökmekte olan bir hükümet nihayet düştü ve oynadıkları utanmaz komedi sona erdi. Haklı olarak parçalanmış demokratik maskelerinden mahrum bırakılmış, çaresizliklerini tüm dünyanın önünde göstermektedirler.
37.30: Eşkalin gözümün önünde belirdi.
37.34: Dipsiz gözlerin parladı.
37.40: Ve vücudumuz birbirine öyle güzel yaslandı ki
37.45: Oh, bakire, çıplak ve masum