Yönetmeni bilmeden izlesem asla bir Wim Wenders’ filmi demezdim, pek çok açıdan Wenders ölçeğinde , skalasında, ruhunda değil. Rüya sahneleri bir Wenders için fazla estetize edilmiş. Mesela merak ettim, bu pop yıldız janrında olan adamı neden baş role seçmiş? Aşkın en klişe hali , day dreamer’ın en bartılı hali, tükenmişlik sendromunun en vasat öyküsü…. Biraz hayal kırıklığı. Ölümle Finn’in birbirini kovaladığı labirentimsi yer, Gül’ün Adı’ndaki kütaphanenin labirentini anımsattı, hoşuma gitti, ve ölümle yüzleşme, kucaklaşma, aralarındaki sohbet güzeldi. Bir de o duvardaki fresko enfes!!! Peki bu büyük yönetmenin ölüm tarafından kovalan bir gündüz düşçüsünü anlatırken, sinemanın en büyüklerden 2 ustasın aynı gün ölmesi…filmin de onlara adanması…neyse fazla mistikleşmeyelim.