C.Deneuve çok iyi oynamış, duru güzelliği ile cezbedici. Konsola dayandığı sahnedeki düzensiz nefes alış verişi, tiksindiği anlardaki irkilme hali tiksintisini çok başarıyla yansıtmış. Yaptığı işte hiç erkek olma ihtimalinin olmayışı, neden bu işi yaptığını ve ruhundaki sarsıntının derinliğini vermede iyi yakalanmış bir ayrıntı. Bankta oturup saatlerce izlemeye daldığı yerdeki çatlak, ruhundaki kırılmayı, travma sonrasındaki yol ayrımını anlatan anlardan biriydi. Konuşma sesindeki kırılganlık harika bir oyunculuğun göstergesiydi. Müziğin olmadığı çok zaman diliminde, ışık efekti de olmadığı halde gerilim güçlü bir şekilde yansıtılabilmiş. Gölge ve ışığın keskin hatlarla kullanılışı adeta Caravaggio’ya selam niteliğindeydi. Tavsiye edebileceğim bir sanat filmidir.