Sommarnattens Leende – Bir Yaz Gecesi Tebessümleri
Süre: 109 Dakika
Ülke: İsveç
1955
Frederik Egerman dul bir avukattır. Oğlu Henrik teoloji okumaktadır ve babasının yaşama karşı tavrı onun mistisizmi ile hiç uyuşmamaktadır. Frederik, oğlu ile hemen hemen aynı yaşta olan Anne ile evlenmeye karar verir. Anne'in gençliği ve sırdaşı olan hizmetçisi Petra'nın çekiciliği Henrik için başka bir huzursuzluk kaynağı oluşturur. Her şey Frederik'in eski sevgilisi Desiree ile buluşması ile başlar. Bu buluşma Malcolm'un gelmesi ile bozguna uğrar. Fakat Desiree kararlıdır ve Frederik'i elde etmeyi aklına koymuştur. Annesinin yardımı ile hem Frederik'i hem de Malcolm'u aileleriyle birlikte kır evlerine davet etmeyi başarır. Henrik babasının yeni eşi Anne ile aşkı keşfeder. Malcolm'un eşi ise kocasını kıskandırmak için Frederik'e ilgi göstermektedir. Bu ilgi iki erkeği Rus ruletine kadar götürecektir...
Ingmar Bergman'ın yönettiği Sommarnattens Leende (Smiles of a Summer Night) - Bir Yaz Gecesi Tebessümleri, Cannes Film Festivali'nden ödülle dönmüştü.
Ingmar Bergman’ı Bergman yapan filmdir. Daha önceki yıllardaki yapımlarında yapımcılar tarafından baskı altında olan ve filmlerine sürekli müdahale edilen Bergman bu filmle birlikte tamamen özgürlüğünü elde etmiş ve Cannes film festivalinden ödülle dönmüştür. Öyle ki filmin Cannes’da yarışacağını dahi gazeteden öğrenmiş ve şöyle demiştir. ”Boktan bir evde gazete okuyordum ”Cannes’da İsveç filmi ödüllendirildi”, ‘İsveç filmi sansasyon yaratıyor’ ya da bunun gibi bir şey gördüm. Hangi film acaba diye düşündüm; Bir Yaz Gecesi Gülümsemeleri olduğunu görünce gözlerime inanamadım”. Bu film öncesinde Kvinnodröm – Düşler (1955) filmi beğenilmediği için baskı altındadır bu onun belki de son şansıdır ve aynı zamanda para kazanmaya ihtiyacı olduğu için kendi tarzından uzaklaşıp komedi tarzında bir yapıma başvurmuş, filmin çekimleri hayatının en karanlık günlerinde, sinir krizleri eşliğinde sıcaktan bunaltan bir havada tam 55 gün sürmüştür. (28 Haziran – 29 Ağustos 1955)
Gerçekten de film çekimleri ve tekniğiyle Cannes’dan ödülle dönmeyi hakeden bir film. Sinema öğrencileri ve sinemaya merakı olan insanların izlemesini öneririm. Son sahnesini oldukça beğendiğimi hatırlıyorum.
İlk kez bir Bergman filminde kahkahalarla güldüm. Hem kurgu, senaryo, oyunculuklar ve teknik çok başarılıydı, hem de gerçekten çok keyifliydi. Eva Dahlbeck – Harriet Andersson – Gunnar Björnstrand üçlüsünü “Dreams”den sonra, beklediği ilgiyi görmemesine rağmen tekrar bir araya getirmesi, hem de aynı 1955 yılı içinde, Bergman’ın inatçı ve kolay kolay yılmayan, cesur yönünü gösteriyor olsa gerek. Paylaşım için teşekkürler..