Tenebre’ye fikrini veren Argento’nun bir hayranından aldığı tehdit mesajlarıydı. Önceki filmlerinin psikolojisini bozduğunu söyleyen hayranı Argento’yu sürekli telefonla taciz ediyor ve hatta yönetmene ölüm tehditleri savuruyordu. Tenebre’de de benzer bir takıntılı hayran hikâyesi anlatan Argento, filmi hem kendi geçmiş işlerine gelen eleştirilere, hem de bu işlerin algılanma biçimine dair bir anlatı olarak kurguladı. Seri katillerden, karmaşık ve sürpriz gelişmelerle dolu anlatı yapısına, bolca grafik şiddetten, filmin her anına işlemiş bir korku ve paranoya hissine; filmde Argento sinemasının tüm ayırt edici özelliklerini görmek mümkün.

Yönetmenin daha önceki birkaç filminin müziklerini üyesi oldukları “Goblin” grubu ile hazırlayan Fabio Pignatelli, Massimo Morante ve Claudio Simonetti’nin ortak imzasını taşıyan melodiler 1980’lerin havasına uygun olarak synthesizer ağırlıklı ve zaman zaman elektronik tınılara da bürünerek hikâyenin geriliminin doğrudanlığı ile uyumlu bir katkı sunuyorlar filme, zamanında çok beğenilmiş olmasalar da.