Yapım ilgi çekici ama basit, doğrusal anlatımlı bir konuya sahip. Amacı bir gizemin çözülmesi ve “mektup” anahtar rolde gözüküyor. Seyirci için anlaşılması zor bir sır da değil; zira filmin adı ve kolay çözülecek bir senaryoya sahip gibi duruyor. İşte, yönetmen William Wyler burada devreye giriyor. Tabii ki, Bette Davis’in (ki çok severim) ikircikli üstün performansı başta, H.Marshall ve J.Stephenson da köşelerine hakim oynamış. Ancak en önemlisi, William Wyler’ın duyarlı yönetimi. Açılış sahnesinden itibaren dikkati çekmeyi başarıyor. Mizansene hakimiyetini kanıtlar biçimde kamerayı konumlandırışı çok diyaloğa gerek bırakmıyor. Çünkü jest ve mimikler, ışık kullanımı duygunun aktarımını sağlıyor (Görüntü yönetmeni Tony Gaudio da başarılı). Filmin dramatik altyapısı için oyunculardan istediğini aldığı belli (3 oyuncunun kadrajda olduğu sahnelere dikkat edin). Ay ışığı da “leitmotiv” olarak (ana temadaki duyguyu desteklemek için tekrarlanan bölümler) yerini alıyor. Böylece, iyi sayılabilecek bir film dikkatli izlemeye değer hale geliyor. İşte bu sebeple ne anlatıldığından çok, nasıl anlatıldığı önemli ve Wyler bu sebeple büyük yönetmen! Benim için 7.6/10..