Bu film, James Cagney’nin Warner Bros. için yaptığı gangster filmleri serisinin sonuncusu oldu. Cagney rollerini çeşitlendirmek istedi: on yıl sonra Cehennem Alevi’ne (1949) kadar bir daha gangster rolünde oynamayacaktı.——-Bu film bir nostalji çılgınlığı yarattı. Radyo istasyonları 1920’lerin müziğini çalmaya başladı. Yapımcı Mark Hellinger, Bing Crosby’nin Kraft Music Hall radyo programında yer aldı ve şarkıcı Kate Smith filmi tüm radyo programlarında tanıttı. Hem Life hem de Look dergileri “Kükreyen Yirmiler” mizanpajları yayınladı. Bu toplumsal çılgınlıktan endişe duyan sansür kurulu, Yasak döneminin “kötülüğünü güzelleştirme” korkusuyla 1920’lerde geçen filmlerin sinematik tasvirlerini onaylama konusunda isteksiz hale geldi.———-Bir mağaza vitrinini bombalayan gangsterlerin bir görüntüsü, The Public Enemy’de (1931) bir mağazanın bombalanmasından bir karenin alternatif bir açısı olan bir montaj [01:15:30] içerir. Aynı çekim özellikle benzer bir montajda Kirli yüzlü melekler (1938) için de kullanılmıştır.———Hikaye Kaçakçı Larry Fay’in hayatına dayanmaktadır. Ayrıca Panama Smith’in karakteri kısmen gece kulübü hostesi Texas’a dayanıyordu. James Cagney’nin karakteri kısmen de etkisini şarkıcı Ruth Etting’i tanıtmak için kullanan Moe Snyder’a dayanıyordu. 1955 yılında Doris Day ile oynadığı Öldüren Aşk (1955) filminde gerçek Snyder’ı Cagney canlandıracaktı.———–Bu film, 1920’den 1929’a kadar olan tarihi on yıla atıfta bulunmak için “Kükreyen Yirmiler” ifadesini popüler hale getirmiştir. Bugün, bu ifadenin on yıl boyunca kullanıldığına dair bir yanlış anlama var. Ancak bu tabir 1940’lara kadar geçerliliğini yitirmiştir. 1920’lerde dönemin çağdaş etiketleri “Caz Çağı” ve “Plastik Çağı” idi. Her ikisi de daha sonra Hollywood senaristleri tarafından film başlıkları olarak kullanıldı: The Jazz Age (1929) ve The Plastic Age (1925). Yazar F. Scott Fitzgerald, “Caz Çağı”nı çağa özgü bir etiket olarak popülerleştirmesiyle tanınır.———–Sansür kurulu, suçun cezasını daha iyi göstermek için senaryoya Eddie Barlett’in (James Cagney) tıraşsız, alkollü bir serseri olarak genişletilmiş sahneleri eklenmesini istedi.————–Glenda Farrell aslen Panama Smith olarak düşünülüyordu. Ann Sheridan ve Lee Patrick isimleri konuşuldu, sonunda Gladys George rolü aldı.——————Bu filmin 1939’daki başarısı ve 1940’ların başındaki Caz Çağı nostalji çılgınlığı, film sansürcüsü Joseph I. Breen’in Yasak döneminde geçen diğer benzer filmlere yeşil ışık yakmayı reddetmesine yol açtı. Breen, bu tür filmlerin kötülüğü ve yozluğu büyülediğini hissetti. Sonuç olarak, aslen 1940’ların başında üretilmesi planlanan The Great Gatsby (1949), yaklaşık on yıl ertelendi.——————Eddie, Jean’i seçmelere getirdiğinde, Henderson ve Panama’ya Jean’in kulağa tıpkı Nora Bayes gibi geldiğini söyler. Nora Bayes, 20. yüzyılın başlarında bir şarkıcı ve vodvil yıldızıydı. 1928’de öldü.————Frank McHugh’un (“Danny”) yakın arkadaşı James Cagney ile birlikte rol aldığı 11 filmden bir tanesi.—————Cagney ve Bogart’ın birlikte rol aldığı 3 filmden sonuncusu, diğer ikisi Kirli yüzlü melekler (1938) ve The Oklahoma Kid (1939).———————BUNDAN SONRAKİ BÖLÜM SPOİLER İÇERMEKTEDİR——————-Panama Smith’in (Gladys George) filmin sonunda polis memuruna söylediği son replik, Amerikan Film Enstitüsü (AFI) ve diğerleri tarafından gangster filmleri içinde 1 numaralı son cümle olarak kabul edilir.———–Film müziği John W. Kellette’in “I’m Forever Blowing Bubbles” şarkısını çalarken James Cagney’nin karakteri tanıtılıyor. Bu şarkı, Cagney’nin 1920’lerin yıldız yapımı gangster filmi The Public Enemy’nin (1931) sonunda, cesedi ailesinin evine teslim edildiğinde çalıyor.———-Eddie Bartlett’in hayatı gangster Larry Fay’e dayanırken, Fay 1932’nin Yeni Yıl Günü’nde öldü. Daralan mali durum onu New York’taki gece kulübü El Fay’da masrafları kısmaya zorlamıştı. Fay, kulüpteki kapıcıya maaşının düşeceğini söyledikten sonra, kapıcı tabancasını çekip dört el ateş etti.Fay bir kanepeye sırtüstü çöktü ve öldü.
Filmdeki ölüm sahnesi ise, Holy Name Katedrali’nin merdivenlerinde vurularak öldürülen bir Chicago gangsteri olan Hymie Weiss’in ölümünden esinlenmiştir.———Senaryonun daha önceki taslaklarında Eddie Barlett (James Cagney) ve Jean Sherman’ın (Priscilla Lane) cinsel ilişkide olduğu ima ediliyor ve Eddie’nin Lloyd Hart’ın (Jeffrey Lynn) Jean ile karşı karşıya geldiği sahne bu gerçeği vurguluyor. Sansürcüler, Jean’in karakterinin yaşı nedeniyle bu tür bir ilişkiye şiddetle karşı çıktılar ve ilişkinin karşılıksız aşk olarak gösterilmesinde ısrar ettiler.