Süre: 136 Dakika
Ülke: Japonya
Yönetmen: Yasujirō Ozu
Diğer Adı: Tokyo Story
Tür: Dram
10.191İZLENME
21BEĞEN
1BEĞENME
Chieko Higashiyama
Chishū Ryū
Eijirō Tōno
Fumio Tooyama
Haruko Chichibu
Haruko Sugimura
Hisao Toake
Keijirō Morozumi
Kuniko Miyake
Kyōko Kagawa
Mitsuhiro Môri
Mutsuko Sakura
Nobuo Nakamura
Ryōko Mizuki
Sachiko Mitani
Setsuko Hara
Shirō Ōsaka
Shozo Suzuki
Sō Yamamura
Takashi Miki
Teruko Nagaoka
Tomoka Hasebe
Tōru Abe
Toshinosuke Nagao
Toyo Takahashi
Yoshiko Togawa
Zen Murase
Yasujirō Ozu
Sinema tarihinin gelmiş geçmiş en önemli başyapıtlarından biri olan Tokyo Story, eşsiz yönetmen Yasujiro Ozu imzalı.
Bu evrensel film, tek bir ailenin deneyimlerinin merceğinden bakarak, değişen bir toplumda kaybolmuş geleneklerin ve değerlerin suskun, nostaljik bir tablosunu çiziyor. Ozu evrensel degerlere sahip bu baş yapıtında; Japon toplumunda yaşanan kapitalist degişimleri,gelenekler ve degerlerdeki erozyonu,orta sınıfın aile yaşamını ve kuşak çatışmasının etkilerini insancıl bir şekilde, fikir dolu eşsiz tarzıyla sunmaktadır.—- Filmden Notlar: Orijinal negatif, film tamamlandıktan kısa bir süre sonra Yokohama kentindeki laboratuvarın kasasında çıkan bir yangın nedeniyle kayboldu. Film, kopya koruyucu bir negatiften yapılan baskılar kullanılarak piyasaya sürüldü.——Ebeveynlerin yanında yer alan bir film için, Yasujirô Ozu’nun hiç evlenmediğini ve tüm hayatı boyunca annesiyle bir görev duygusu içinde yaşadığını öğrenmek o kadar da şaşırtıcı değil.——-Leo McCarey’in Kurt Kocayınca (1937) filminden esinlenilmiştir. Yasujirô Ozu filmi hiç izlememiş olsa da, senaryo yazarı Kôgo Noda filmi izlemişti.—–Yasujirô Ozu ve uzun süredir birlikte çalıştığı Kôgo Noda, Chigasaka’daki bir kır otelinde senaryo üzerinde çalışarak 103 gün geçirdi. Bundan sonra, çekim ve kurgu son derece hızlı ilerledi, sonuçta film dört ay gibi bir sürede tamamlandı.—-Film, kamera yüksekliğinin düşük olduğu (yer kamerası) ve baştan sona büyük ölçüde sabit kaldığı “tatami-mat” çekimini kullanmasıyla dikkat çekiyor.——–Yasujirô Ozu’nun yerden göz hizasında çekim yapma tarzı nedeniyle, tüm setlerin tavanlı olması gerekiyordu.——-50’li yılların başında yapılmış olmasına rağmen, artık klasik sayılan birçok Japon filmiyle birlikte – Rasomon: Sarı Irkın Şehveti (1950), Yağmurdan Sonraki Soluk Ayın Hikâyeleri (1953) ve Cehennem kapısı (1953) – 1964’e kadar ABD’de gösterime girmedi. O tarihte Yasujirô Ozu ölmüştü.——Kinema Junpo’nun (Japonya’nın en eski ve en prestijli film dergisi) Japon eleştirmenleri, şimdiye kadar yapılmış en iyi Japon filmleri listesinde bu filmi 1 numaraya yerleştirdi.——Sight & Sound’un 2012 eleştirmen anketinde tüm zamanların en iyi üçüncü filmi seçildi. ——-Sight & Sound’un 2012 yönetmen anketinde tüm zamanların en iyi filmi seçildi.——-BBC tarafından 2018’de yapılan eleştirmenler anketinde İngilizce konuşulmayan filmler listesinin 3 numaralı filmi.—- Gerçek bir klasik. Sinema sanatına ilgi duyanların kaçırmaması gereken bir film.
Kendinden sonraki pek çok filme ilham kaynaği olmuş bir film
mütiş bir film izleyin izlettirin.
Vedat Milor; kitabında söz etmiş bu filmden. Şöyle demiş:
Ne zaman bir Ozu filmi seyretsem kendimi yeni bir dönemecin eşiğinde hissediyorum. Hayır; titreyip kendime dönme, özümü keşfetme, “İşte bu!” deyip yeni ve radikal kararlar anlamında değil. Olaylara aşırı tepkiler gösterip ortalığı velveleye vermemek anlamında. Etrafımız çok gürültülü; hem mecazi hem de gerçek anlamda son derece tantanalı, kaba, saldırgan bir ortamda yaşıyoruz. Kendimizi çok ciddiye alıyor ve dünyanın merkezinde görüyor, bir bardak suda fırtınalar yaratıyoruz. Ozu ise sessiz sakin, ince ince nakış işleyen, kalın fırça darbeleri yerine incecik dokunuşlarla yaşamdaki büyü nüansları yakalayan büyük usta.
Çok iyi