Mükemmele yakın bir yapıt, Uzun zamandır fazla uyaran bombardımanı olmadan film izlemeyi özlemişim. En başta soundtrack olmak üzere, ani kamera dönüşleri ve oyunları, hazırlıksız yakalayan ses yükselişleri tacizi yaşatmadı yönetmen. Dış anlatıcı bile rahatsız edici bir efekt kullanmıyor. En önemlisi de filmde ne her şeyi başaran bir kahraman ne de abartılı kötü anti kahramanlar var. Su gibi duru, hayat gibi bire bir gerçeğin çalılı çırpılı yolundan ağır ağır ilerledik. Ne bizi şaşırtan bir sürpriz, ne de mutlu son kolaycılığı. Her şey olması gerektiği gibi. Oyunculukta rol yok, doğal kişiliklerin yansıması var. Pekala baş role Oscar verilebilir. Evet Hollywood yapım ve dağıtım şirketleri bir kez daha tuş edilmiş bağımsız sinema tarafından.

Amerikalı yazar Denis Johnson nun bir romanından senaryosu yapıldığı için olsa gerek, filmde hiç bir şey hayatın olağan akışına aykırı değil. Çağdaş Amerika’nın oluşmasını anlatan üç güzel başyapıtın yanına bunu da ekliyorum o zaman : Bir Zamanlar Batıda, Bir zamanlar Amerika ve Casino.. Yeni bir yapıt gelmeden dördüncülüğü korur bana göre. Bu kadar başarı yanında küçücük bir eleştirme hakkım varsa onu da çok işlenen ‘doğal afette ailesini kaybeden erkek travması’ teması ve acı sosuna batırılmış fazla geri dönüşlerin olması için kullanıyorum. Aniden hasmını öldüren adam sahnesi de bütünlük içinde sırıttı. Bunlar bile filmin total başarısını gölgeleyemiyor.